ورزش

پایان پولادگریسم!

نویسنده: زهرا صادقیان
تنها رشته‌ی رزمی المپیکی ایران حال و روز خوشی ندارد. سقوط آزاد یکی از پرافتخارترین رشته‌های ورزش ایران که از المپیک 2012 لندن آغاز شده بود...
تنها رشته‌ی رزمی المپیکی ایران  حال و روز خوشی ندارد. سقوط آزاد یکی از پرافتخارترین رشته‌های ورزش ایران که از المپیک 2012 لندن آغاز شده بود، در روزهای اخیر و بعد از پایان رقابت‌های جهانی كره‌ی جنوبی سروصدای منتقدان و اهالی تکواندو را به اوج خود رسانده است. اما محمدرضا پولادگر که به تازگی وارد هجدهمین سال ریاستش در فدراسیون شده، بارها نشان داده نه میانه‌ی چندان خوبی با نقد و انتقاد دارد و نه علاقه‌ای به عذرخواهی و توضیح دلایل ضعف تکواندو در سال‌های دوران ریاستش بر این ورزش. این گزارش سیر قهقرایی تکواندوی ایران در دوران ریاست پولادگر است.

روزهای خوش پولادگر
30 سال پیش وقتی محمدرضا پولادگر بیست و یك ساله به عنوان رئیس هیئت تکواندوی شهرستان قم انتخاب شد، شاید خودش هم تصور نمی‌کرد روزی روی صندلی ریاست این فدراسیون بنشیند و یکی از طولانی‌ترین دوره‌های مدیریت ورزشی را در ایران تجربه کند. اما محمدرضا پولادگر که اتفاقا از استخوان‌خردکرده‌های تکواندو هم بود، آهسته‌آهسته از پلکان قدرت فدراسیون بالا رفت، سمت‌های دبیر فدراسیون و نایب‌رئیسی را تجربه کرد و بالاخره از سال 79 رئیس فدراسیون تازه المپیکی‌شده‌ی تکواندو شد. بازی‌های المپیک 2000 سیدنی در پیش بود. تکواندو در همان حضور نخست عملکرد خوبی داشت و هادی ساعی، نابغه‌ی تکواندوی ایران موفق به کسب مدال برنز از سرزمین کانگوروها شد. تک‌مدال ساعی شروع خوبی برای تکواندو و ریاست پولادگر به حساب می‌آمد. در المپیک 2004 آتن تیم‌ملی تکواندوی ایران با هدایت غلامحسین ذوالقدر، بهترین نتیجه‌ی تاریخش را گرفت و با مدال طلای ساعی و برنز یوسف کرمی، سرآغاز روزهای خوش پولادگر در فدراسیون تکواندو بود. معدود رسانه‌های ورزشی آن روزها هم با اشاره به نقش پررنگ پولادگر، او را یکی از بهترین مدیران ورزشی ایران بعد از انقلاب می‌دانستند. با همین مدال‌ها بود که حضور پولادگر برای 13سال بعدی در رأس فدراسیون تکواندو تضمین شد.

مهماندوست، اسم رمز حاشیه‌ها
سال 1386 رضا مهماندوست به عنوان سرمربی تیم‌ملی انتخاب شد. تا پیش از سرمربیگری مهماندوست، پولادگر حاشیه‌ای نداشت و منتقدان زیادی را علیه خودش نمی‌دید. عملکرد سرمربی جوان تیم‌ملی فوق‌العاده بود و موفقیت‌ها، ‌بیشتر از مدیریت پولادگر، پای رضا مهماندوست نوشته می‌شد. اما این روزهای شیرین و طلایی خیلی زود به پایان رسید. بازی‌های آسیایی گوانگژو آخرین دوره‌ی حضور مهماندوست به عنوان سرمربی تیم‌ملی ایران بود. اگرچه تیم‌ملی درگوانگژو با اقتدار قهرمان شد اما درگیری‌های پایان‌ناپذیر پولادگر با مهماندوست تازه شروع شده بود. مهماندوست که به دلیل مشکلات بیماری فرزندانش با مشکلات مالی دست‌به‌گریبان بود، از فدراسیون خواست علاوه بر حقوقی که از کمیته‌‌ی ملی المپیک می‌گیرد، حق‌وحقوقش از فدراسیون هم حفظ شود؛ خواسته‌ای بجا که پولادگر وقعی به آن ننهاد و اعلام کرد مهماندوست باید بین حقوق فدراسیون یا کمیته‌ی ملی المپیک یکی را انتخاب کند. مهماندوست برای واکنش به این موضوع در مهرماه 90 تمرینات تیم‌ملی را تعطیل کرد اما پولادگر و فدراسیون این تعطیلی را به عنوان استعفای مهماندوست تلقی کردند...



ارسال پیام اشتراک



 
 
 Security code